۹

بسوز آتش بساطِ ظلمِ ضحاک (جشن بزرگ سده خجسته باد)

iranariai1.blogspot.com – اما در این هنگام است که این جشن ها با سوگ ناخواسته ی ایرانیان از غم ازدست دادن هم میهنان در جنگ های خونبار با پتیارگان تازی، و خویِ کینه و دشمنی با این اهریمنان در می آمیزد. برای همین است که بار ملی گرایی و بیگانه ستیزی جشن ها، در این زمان، افزون می شود. برای نمونه: جشن سوری، هم سور و ساتی برای گردهمآیی ایرانیان می شود و هم صحنه ی شادمانی از مرگ و نابودی دستاربندان تازی! و چنین است که ایرانیان، غم های خود را که از ستم رفته چهره ها را زردگون کرده، به آتش سرخ-فام می سپارند و می سرایند: "زردی من از تو؛ سرخی تو از من" امروز هم، پس از گذشت سده های بسیار، از آن روزگار و دوران طلایی شاهان ایرانی: از جمشید و هوشنگ و فریدون تا کورش و داریوش و خشایارشا، و از نادر و کریم خان تا رضاشاه و محمدرضاشاه، در روزگار بسیار سیاهی به سر می بریم. در شرایطی که حکومت سفاک و ضحاک-صفت ولایت فقیه، ایران را ربوده و پرچم اشغال در آن افراشته و سران ستمگرش، می کوشند ایران را ویران کنند و ایرانی را از فرهنگ ایرانی بزدایند و در هنگامه ی خیزش و نبرد سرنوشت ساز با این اهریمنان، با باور به پیروزی همیشگی و گریزناپذیر نور بر تاریکی، همه با هم می گوییم: درود و سد درود بر تو ای آتش ای هماره روشن، ای هماره گرم بنیان کَن، ریش و ریشه ی پتیارگان را فروزان کُن، سرا و خانمان ایرانمان را گرما بخش، جان خسته و فسرده ی ایرانیان را بسوزان عمامه و دستار شیخان نابکار را برهان از ستم و جور ضحاک زمان، ایران را در این شب های رفتنی ِ سرد و مرگ و اعدام، گرم باد جان ایرانیان جشن فرخنده ی سده بر همگان گرامی باد ادامه...
تصویری از سروش ایرانی
ارسال شده توسط سروش ایرانی ، داغ شده حدود ۷ سال قبل در بخش ادب و هنر

دیدگاه ها