۵

«آلترناتیوسازی»: تابویی که باید شکسته و انجام شود

khodnevis.org – سال‌ها بود که آرزو داشـتم که در خارج از کشور خبر خوش تشکیل آلترناتیو (نيروی جايگزين) منسجمی را بشنوم. اما افسوس که فریاد ‌ها و تلاش‌هایم از درون میهن بی‌فایده ماندند. چند ماهی است که به دلایل در خطر بودن جان و زندگی‌ام و ناتوانی در ادامه مبارزه سیاسی در فضای اختناق داخل، میهن را ترک گفته و به دیار غربت شتافته‌ام. تا شاید بتوانم با صدايی رسا تر و فعالیت‌هايی گسترده تر کمکی هر چند اندک به تشکیل آلترناتیو سازی (آروزی ديرينه‌ام) باشم. سال ‌ها تلاش‌های فعالین سیاسی خارج کشور را برای این مهم می‌دیدم که متاسفانه همگی، هرکدام به دليلی، يکی پس از ديگری به شکست می‌انجامیدند. دو، سه سالی هم بود که این تلاش‌ها با ناامیدی به حاشیه رانده شده بودند. خوشبختانه در چند ماه اخیر شاهديم که دوباره جامعه سياسی خارج از کشور تلاش‌های متعددی برای این مهم (تشکیل آلترناتیو یا شورای ملی) را در دستور کار خود قرار داده است. اما نکته‌ای که به وضوح می‌بینم، ترس از عنوان اصل حرکت یعنی «آلترناتيو سازی» است. در آخرین این تلاش‌ها، جمعی از فعالين سياسی در سوئد به گرد هم آمده بودند، اما تلاش برای تشکیل آلترناتیو را انکار می‌کردند!؟ چرا؟ چرا باید انکار کنند؟ ترس از چه دارند؟ به يقين همه می‌خواهند این کار را انجام دهند، یا کمکی برای انجام آن باشند. اما می‌ترسند آن را با شجاعت و شهامت اعلام نمايند. دلايل اين ترس و واهمه بسيارند. به باور اين حقير سه دليل مهم اين ترسو واهمه عبارتند از: يکم - عدم اعتماد به نفس. دوم - ترس از حمله جناح‌های دیگر که در این راستا در تلاش‌اند (دلیل حمله کردن: ترس از اینکه اگر فرد یا گروهی دوران گذار را در دست بگیرد، حکومت آینده و دائمی ایران از آن او خواهد بود!). سوم - ترس از اینکه نتواننداکثریت اپوزیسیون را گرد هم آوردند. باری چاره چیست ؟ واقعا چگونه می‌توان این آلترناتیو را بوجود آورد؟ تلاش‌های فراوانی برای پاسخ به این پرسش شده است. مانند ریشه‌یابی اشکالات دهه اخیر اپوزیسیون، تهیه اصول مشترک و ایجاد سازمان‌های فراگروهی، و حتی در همین اواخر ایجاد شورا و کنگره متشکل از تعدادی از گروه‌های سیاسی با عقاید مختلف. اما با وجود اين همه تلاش آلترناتیو ملی ايده آل با حضور اکثریت گروه‌های سیاسی هنوز محقق نگرديده است! واقعیت این است که بدون اینکه بدانیم گروه‌ها و احزاب و سازمان‌ها چه برنامه ای برای دوران گذار و پس از آن یعنی در حکومت آینده ایران دارند، قادر به اعتمادسازی و مبارزه مشترک فرا گروهی و ملی نخواهیم بود. همانطور که می‌بينيم امروز هر کدام به دنبال شورا و کنگره‌ای می‌رویم ولی هنوز نتوانسته‌ايم شورای واحدی را ارائه بدهیم. برای روشن تر شدن موضوع بخشی کوتاه از سخنرانیم را که در گردهمایی اعتراضی ۲۲ بهمن ۱۳۹۰ در نشستی در ترکیه بيان داشتم و مورد توجه بسياری بود، را در اينجا می‌آورم: «... نيروهای سياسی و فکری در ميان ما ايرانيان بيشمار... ادامه...
تصویری از kaveh
ارسال شده توسط kaveh حدود ۷ سال پیش در بخش سیاست
راي هاي داد شده : ستاره ariya7 kaveh iranmelli porandokht

دیدگاه ها