۱۲

بسوز آتش بساطِ ظلمِ ضحاک

parsdailynews.com – دهم بهمن، که در گاهشماری کهن، به روز "مهر" نامی است، یکی از سه جشن بزرگ ایرانی می باشد؛ "جشن سَده". سده، در کنار نوروز و مهرگان –که آن را نوروز کوچک می نامند- نامورترین و کهن ترین جشن های ایران زمین است. سده، یادگار نیاکان خردمندی است که با بهره گیری از دانش خود، با یافتن روش روشن کردن آتش به دست هوشنگ، آسایش و آرامش را برای ایرانیان به ارمغان آوردند. هوشنگ، (در اوستا: هَوشینگه: سازنده ی خانه های خوب) شاهِ فره مند و دادگستر ِ نخستین(=پیشدادی) آن هنگام که با همراهان، راهی نخچیرگاه بود، ناگهان در بلندای صخره ای ماری سیاه و ترسناک می بیند که ار دهانش دود بیرون می آید. برای فراری دادن مار –که همواره نماد اندیشه ی بد و روان پلید است- سنگی به سوی آن پرتاب می کند. (بنگرید که هوشنگ مار را نمی کشد، چرا که در فرهنگ ایرانی حتا ستاندن جان جانداران موضی یا انسان های پلید، کار درستی نیست؛ زیرا نیاکان بر این باور بودند که با نابودی جسم بدکاران، بدی به یکباره نابود نمی شود و برای همین هم بود که کاوه و فریدون ضحاک را نکشتند، بلکه او را در کوه دماوند زندانی کردند) مار می گریزد و اما پدیده ای شگرف روی می دهد. از برخورد دو تکه سنگ و سایش آنها جرقه ای روشن می شود، شراره ی آتش به خس و خاشاک پیرامونش می رسد و آتشی روشن پدید می آید ادامه...
تصویری از ariya7
ارسال شده توسط ariya7 حدود ۸ سال پیش در بخش
برچسبها :

دیدگاه ها