۲۰

هزاران بهانـه برای نوشتن ، دریـغ از یک دلیل برای زیستـن

brabt.blogspot.com – میهنم را آزاد می کنم ، دوباره می سازمت وطن ، مرگ بر دیکتاتور ، نترسین نترسین ما همه با هم هستیم . ما همه با هم هستیم؟ شور، شعار، شور، شعار، شور، گلوله ، شعار، شکنجه ، تجاوز و ترجیح فـرار بر قـرار. گوشه ای از خانه کِـز می کنیم . هنوز امیدواریم ، خبرها را مرور می کنیم . اعتصابِ غذا ، دفن های شبانه ، گورهای دسته جمعی و سرکوب هر صدا . غمی نیست ! مثبت می دهیم ، منفی می دهیم و بر سرِ آزادی بیان در محیط های مجازی می جنگیم . راستی قرار بود میهنم را آزاد کنم . بی خیال ؛ فعلا جنگ سایبری لذت بخش تر است . اما باز نیز من مردش نبودم . آزادی کشور و لینک ، پیشکش . به درد خودمان برسیم که شاید اگر همان ابتدا از خویش شروع می کردیم امروز میهنمان را آزاد می دیدیم . میهنی که از من ها و ماها پُر است و ما پُریم از حسرت ودرد . منی لبریز از تناقض ، سخت در پی چراها . چرا باید عمری در اقلیت باشیم و خاموش؟ چرا محال می بینم برونگرایی را؟ چرا باید دیرسالی خودم را و وجودم را از دوستان که هیچ، از خانواده ام نیز پنهان کنم؟چه چیز سد می کند بیان این حقایق را؟ اصلا چرا باید گفت؟و چه کس حاضر است بشنود این همه انبارِ درد را ... ادامه...
تصویری از brabt
ارسال شده توسط brabt ، داغ شده حدود ۸ سال قبل در بخش جامعه

دیدگاه ها

تصویری از Big Log

Big Log حدود ۸ سال پيش گفت:

۱

کلیدی ترین جمله این نوشته به نظر من همین است که اگر پیشتر از خود شروع کرده بودیم، شاید امروز سرنوشت دیگری داشتیم. واقعیت تلخ اینه که خوی و منش و خواستهای ماشیوه و سقف مبارزات ما رو هم تعیین می کنه. منظورم از ما هویت در هم تنیده ایه به نام جامعه ایران. حضور در صحنه بدون حل کردن ابهامات عقیدتی پشت این حضور و همچنین حل این مشکلات بدون حضور در صحنه های اجتماعی و احساس مسئولیت در قبال آن، بیماری است که جوامعی مانند ما هنوز به آن مبتلایند. باید بود، باید نقش و مسئولیت امروز مان در قبال تغییرات فردا ها رو از همین حالا بپذیریم... باید در این پروسه بفهمیم که چه می خواهیم و چرا...